Vrijwilliger in de kijker: Philiep van De Lovie

Present bestaat al 60 jaar voor, maar ook door vrijwilligers. Jij bent het kloppend hart van onze organisatie en steekt je handen uit de mouwen voor je voorziening. Het was voor ons dan ook vanzelfsprekend dat jullie de kern zouden vormen van deze jubileumeditie van Vitamine C.

Eind 2023 reisden we door heel Vlaanderen om prachtige vrijwilligers te ontmoeten. We kregen een kijkje in tal van vrijwilligerswerkingen: kinderdagverblijven, ziekenhuizen, psychiatrische instellingen, woonzorgcentra en voorzieningen voor mensen met een beperking. Telkens werden we geraakt door de mooie verhalen die de vrijwilligers met ons deelden. Dus: bedankt. Bedankt voor je inzet, voor je warme aanwezigheid en voor het wezenlijke verschil dat je maakt. Bedankt dat je samen met ons bouwt aan een warme zorg. We wensen je veel leesplezier met deze interviews!

Wat doe je hier in De Lovie?

Om de 14 dagen kom ik koken. De ene week maak ik dessert voor in de namiddag, de andere week zorg ik voor het avondmaal. Op voorhand toets ik af wat de bewoners graag eten of wat de lievelingsgerechten zijn vanuit de thuissituatie vroeger. Ik probeer ook rekening te houden met een beetje zachte voeding. Het voelt als koken voor een groot gezin. Eten en drinken is voor de mensen hier zeer belangrijk en verbindend. Af en toe mag dat ook wat specialer zijn. Ik wil niet gewoon koken om te koken, ik creëer graag een meerwaarde. Ik wil dat de bewoners aanvoelen: vandaag is het echt feest. De begeleiders zeiden in het begin: “Het gaat moeilijk zijn om groenten aan de man te brengen”, maar ik heb daar nog nooit een probleem mee gehad. Ik maak er dan een kleurenspektakel van.

Mensen hebben een zwak voor mooi gepresenteerd eten, de bewoners hier ook, en ze verdienen dat volgens mij nog meer. Kerstavond is voor sommige mensen een knagend moment. Ik kook daarom ook ieder jaar met kerstavond een speciaal kerstmenu. We beginnen om 16u met een aperitief, een voorgerechtje, een hoofdgerecht en een dessert. Er moet ook altijd ijstaart zijn. De mensen zijn dan content, en ik heb er vanbinnen ook deugd van.

In een ander huis van De Lovie, het Proveniershuis, is er iemand wiens mama onlangs overleden is. Hij heeft verder amper familie. Hij gaat graag een keer naar een bruine kroeg, dus af en toe neem ik hem mee. Aangezien ik een eindje moet rijden om hier te geraken, probeer ik dat in te lassen op dezelfde dag dat ik hier kom koken. In november vroeg ik hem of hij het zag zitten om naar het kerkhof te gaan. Hij vond dat een goed idee en we zijn samen gegaan. Hij bleef daar maar aan de urnewand staan. Voor mij was dat een beklijvend moment. Je moet zoiets kunnen loslaten, maar anderzijds zou het triestig zijn moest het me niks doen. We zijn achteraf naar een bruine kroeg geweest. Hij wou graag een wijntje drinken met een zak chips erbij. Voor hem was het op dat moment ook een beetje feest. Ik ben content dat ik zoiets kan doen. Zo’n mensen moet je nabij zijn.

Tenslotte heb ik mee mijn schouders gezet onder het project ‘Soeperheroes’, een initiatief in het centrum van Ieper dat ontstaan is uit een samenwerking tussen De Lovie, vzw Vondels, vzw Westlandia en de stad Ieper. (Jong)volwassenen met een afstand tot de arbeidsmarkt, en dus ook bewoners van De Lovie, worden er geactiveerd in een commercieel restaurant. Er wordt verse soep gemaakt en je kan gepimpte broodjes bestellen. Iedereen krijgt een invulling van zijn job waar hij of zij sterk in is: mensen ontvangen, bediening, afwassen, … Ik heb Soeperheroes helpen oprichten en heb ook de recepturen op punt gezet. Nu is het een kwestie van loslaten, maar ik spring af en toe binnen, het loopt goed. De Lovie is veel meer dan een voorziening voor mensen met een beperking en ik vind het zeer goed dat ze ook zichtbaar en actief zijn in de buitenwereld.

Kan je een mooie herinnering van hier delen?

Ik heb hier zodanig veel leuke herinneringen opgebouwd. De gasten hebben allemaal hun eigenheid. Er zijn ook mensen die niet kunnen praten, maar wanneer ik aan het koken ben, komt iedereen op zijn eigen manier goeiendag zeggen. Sommigen komen iets vertellen. Soms komen ze ook iets kleins toevertrouwen, iets wat hen bezighoudt. Dat kunnen ook moeilijke dingen zijn. Anderen zeggen niks maar komen gewoon eens kijken. Dat vind ik heel mooi in al zijn kleinheid.

Wat brengt het vrijwilligerswerk jou?

Ik krijg hier een overdosis voldoening, dankbaarheid en respect, niet alleen van de bewoners maar ook van het personeel. Ik voel de dankbaarheid zelfs tot op het niveau van de directie. Ik doe mijn hoed af voor directeur Patrick. Toen hij hier pas begon, heeft hij de tijd genomen om kennis met mij te maken door in het weekend de leefgroep te bezoeken waar ik kook, en elke keer dat hij me ziet, zegt hij: “Bedankt voor wat je doet voor De Lovie”. Hij durft zich heel klein te maken en zich onder te mensen te begeven, ondanks dat het een heel sterk figuur is. Vrijwilligers worden ook op gepaste tijden bedankt met leuke activiteiten, Isabelle (vrijwilligersverantwoordelijke) speelt daar een grote rol in. Dat is enorm stimulerend voor de groepsgeest.

Met welk gevoel vertrek je naar huis na je vrijwilligerswerk?

Met een heel goed gevoel. Ik heb iets kunnen doen voor een ander, kosteloos maar onbetaalbaar. Op het einde van de rit van mijn leven is het niet belangrijk wat er op mijn bankrekening staat, maar ik wil wel bewust mensen gelukkig maken en ik vind het ook fijn als ze bevestigen dat ze content zijn. Ik ga proberen dit te doen zolang ik kan.