Muziek als medicijn
Vrijwilliger in de kijkerDrie jaar geleden kreeg de Hasseltse Tania te horen dat ze een agressieve vorm van borstkanker had. Muziek bleek haar redding.
Dag Tania, jij hebt een hele moeilijke tijd meegemaakt. Hoe heeft dat jouw leven veranderd?
Toen ik ziek werd, voelde het alsof ik een stukje van mezelf kwijtraakte. Mijn dagen vervaagden tot eindeloos voor me uitstaren op de zetel, terwijl de wereld gewoon doorging. Op een gegeven moment liet ik zelfs de telefoon overgaan zonder op te nemen, iets wat helemaal niet bij me past. Dat was het moment waarop ik besefte: dit ben ik niet, en dit wil ik niet zijn. Dus besloot ik op zoek te gaan naar een manier om mezelf hieruit te trekken, om weer dichter bij wie ik echt ben te komen.
En dat werd muziek?
Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Sinds mijn zevende speel ik klarinet, en op mijn zestiende begon ik mijn studies aan het Lemmensinstituut in Leuven. Vanuit mijn ervaring en de wens om iets terug te doen, organiseerde ik een benefiet voor Think Pink en de AYA-zorg van het Jessa Ziekenhuis. Met de verkoop van 5.500 wenskaarten, geweldige sponsors en een benefietconcert haalden we meer dan 20.000 euro op, een bedrag waar ik nog steeds stil van word. Het was een onvergetelijke avond, met mijn oncoloog dr. Requilé op het podium, een ontroerend gedicht van borstverpleegkundige Ann Bogemans en een koor van 120 mensen dat “Thank You for the Music” zong.
Op 9 oktober 2025 volgt een nieuwe benefiet, Mu-Ziek Heelt. Dit keer speel ik samen met mijn oncoloog een stuk en neem ik met mijn gezin een nieuw nummer op, net zoals in 2022 toen we een cover van Alles komt goed maakten. Een lied dat niet alleen mijn veertigste verjaardag markeerde, maar ook een boodschap van hoop bracht in de moeilijke coronajaren. Die drie woorden – Alles komt goed – sloten vaak mijn gesprekken met de artsen af. Soms wist ik niet of ik ze zelf echt geloofde, maar ik bleef ze toch uitspreken. En kijk, hier sta ik, klaar voor een nieuw hoofdstuk.
Muziek was echt je rots in de branding. Je nam je muziek zelfs mee naar de chemo?
Op aanraden van mijn psychotherapeute, Kristel Mulders, stelde ik een Spotify-lijst samen met muziek die op dat moment troost bood. Het hielp me om even te ontsnappen aan de realiteit. Oortjes in, ogen dicht, om zo de behandelingen misschien nét iets draaglijker te maken. Zo voelde het anders dan er gewoon te zitten en de chemo te ondergaan. De muziek gaf me houvast, iets vertrouwds in een situatie die allesbehalve dat was.
Op een bepaald moment begon je ook als vrijwilliger in het ziekenhuis muziek te maken voor anderen. Hoe is dat ontstaan?
Twee jaar geleden, toen ik nog niet opnieuw aan het werk was, ben ik naar de pediatrie van het Jessa Ziekenhuis gestapt met de vraag of ik iets met muziek kon betekenen. Ik mocht er aan de slag gaan bij jonge kinderen met wie ik muziek speelde op de kamer en oudere kinderen waarmee ik musiceerde, bijvoorbeeld met ukeleles. Het was zo bijzonder om te zien hoeveel vreugde en afleiding dit bracht, niet alleen voor de kinderen, maar ook voor hun ouders. Even waren de zorgen en de onderzoeken naar de achtergrond verdwenen. Die kleine momenten van verlichting maakten het voor mij enorm waardevol.
Ook op je eigen afdeling bracht je muziek. Hoe voelt dat?
Met mijn klarinet of achter de piano ga ik langs de wachtzalen en soms zelfs op de kamers, stel mezelf voor, en wanneer ik vertel dat ik zelf patiënt ben geweest, zie ik meteen een verandering in de manier waarop mensen naar me kijken. Er ontstaat een ander soort verbondenheid. Ik speel herkenbare nummers zoals Hallelujah en Bella Ciao, en in december klinken er kerstliedjes door de gangen. Vaak beginnen patiënten en zorgverleners spontaan mee te neuriën, en soms zelfs te dansen. Die momenten zijn magisch. Het laat me telkens weer zien en voelen: muziek heelt.
En toen kwam het idee om een koor op te starten?
Deze zomer ontstond het idee om een koor te vormen met oncologische patiënten en zorgverleners in het Jessa ziekenhuis. Muziek bracht mij veel, en ik wist dat het ook voor anderen helend kon zijn. Na enthousiaste reacties van Kristel en de muziekkliniek startten we met vijftien mensen; de groep groeit nog steeds.
Samen zingen biedt troost, kracht en verbondenheid. Het koor is meer dan muziek, het is een plek om even zorgen los te laten. Voor mij is het koor zoveel meer dan samen zingen. Het is een moment waarop we gewoon mens kunnen zijn, los van de ziekte, even weg van zorgen en onzekerheid. Ik zie wat het met mensen doet en hoe ze opbloeien.
Laatst vertelde iemand me dat ze sinds het koor altijd muziek opzet in de auto en uit volle borst meezingt, omdat het haar zoveel deugd doet. Dat zijn de momenten waarop ik besef hoe waardevol dit is.
Veel mensen denken dat je goed moet kunnen zingen om mee te doen, maar dat is helemaal niet nodig. Het gaat om het plezier, de verbondenheid en het gevoel dat muziek je geeft.
Wat doet dit allemaal met jou?
Het geeft me enorm veel energie, maar soms moet ik ook mijn tranen wegslikken. Ik hoor verhalen die me diep raken, mensen die al voor de derde keer hervallen… Die angst blijft ook bij mij aanwezig. Sommige momenten zijn nog steeds moeilijk, vooral het dagziekenhuis. Alleen al de geur brengt me meteen terug naar die zware periode.
Maar tegelijkertijd is het precies dat wat me drijft. Het voelt zo waardevol om iets te kunnen betekenen, om via muziek troost en verbinding te brengen. Het ontroert me telkens weer hoe zowel patiënten als zorgverleners de muziek omarmen. Die blikken van herkenning, dat ene dankbare knikje of een klein moment van ontspanning, dat maakt alles de moeite waard.
Wat heeft muziek jou persoonlijk gebracht?
Muziek helpt me om uit te drukken wat ik met woorden soms niet kan. Er waren momenten bij de psycholoog waarop ik vastliep, waarop ik niets gezegd kreeg. Maar dan liet ik een muziekstuk horen dat precies weergaf wat ik voelde—en dat zei vaak meer dan duizend woorden.
Ook mijn omgeving merkt hoe belangrijk muziek voor me is. Vorig jaar, toen ik het moeilijk had, kreeg ik een berichtje van een vriendin met een link naar Een vriend van mij van Pieter Embrechts. Zonder veel woorden, maar met zoveel betekenis. Hoe mooi is dat? Muziek verbindt, troost en geeft me houvast, telkens opnieuw.
Hoe gaat het nu met je?
Mensen denken vaak dat alles weer goed is zodra je er fysiek beter uitziet. “Oh, je haar is terug!” Maar wat ze niet zien, zijn de littekens, niet alleen op je lichaam, maar ook vanbinnen. De angst, het verdriet, de onzekerheid die blijft.
Dit hele proces heeft me veranderd. Het was een helse periode, maar ik heb ook zoveel mooie mensen ontmoet, mezelf beter leren kennen en geleerd om de kleine dingen écht te waarderen. En ja, het Jessa Ziekenhuis voelt toch een beetje als mijn tweede thuis. Ik ben intens dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan, en nog steeds doen.
