Vrijwilliger in de kijker: Jan De Ridder
Vrijwilliger in de kijkerOp een druilerige dag ontmoet ik Jan in de gezellige bibliotheek van Multiversum. Na 28 jaar dienst in dit psychiatrisch ziekenhuis, belandde hij in de bibliotheek als vrijwilliger. Zijn passie voor boeken en zijn diepgaande kennis van de instelling maken hem een waardevolle aanwinst voor patiënten die behoefte hebben aan een luisterend oor en een afleiding van de dagelijkse routine van behandelingen.
Dag Jan! Hoe ben jij bij Multiversum terecht gekomen?
Ik heb hier 28 jaar gewerkt als psychomotorisch therapeut. Ik ben van opleiding kinesist en had ook een privé-praktijk bij mij thuis. Multiversum was vroeger het Amedeusziekenhuis, een aantal jaar geleden is het van naam veranderd, toen ze gefuseerd zijn met de campus in Boechout.
Hoe ben je hier dan gestart als vrijwilliger?
Ik heb hier gewerkt tot 65 en bij mijn pensioen vroeg het diensthoofd van de dienst vrije tijd of ik hier vrijwilligerswerk wou komen doen. Dat heb ik toen aan me voorbij laten gaan: ik wou eerst van mijn pensioen genieten. Rond die tijd ging mijn echtgenote ook met pensioen, zij is van opleiding opvoedster en heeft in de kinderpsychiatrie gewerkt en later als bibliothecaresse gewerkt. Toen ze op pensioen ging, had ze gehoord dat ze hier nog vrijwilligers zochten, dus toen heeft zij zich opgegeven als vrijwilliger en dat doet ze al vijf jaar.
Afgelopen oktober werd ze geopereerd en toen viel er een gat in de vrijwilligers, dus dacht ik: “Ik zal dat wel opvullen.” Dus ben ik in oktober mijn vrouw beginnen vervangen. Oorspronkelijk was de bedoeling om te stoppen met nieuwjaar, maar ik ben hier nog. Mijn vrouw is intussen ook terug aan de slag!
Wat zijn je taken?
Ik ben vrijwilliger in de bibliotheek en ik ontvang de mensen die een boek, dvd, cd of spelletje, puzzel, ... willen uitlenen. Er komen toch wel heel wat mensen naar hier, al is de bib natuurlijk niet je eerste zorg als je opgenomen wordt. Mensen komen hier met hun problemen hé. Het zijn meestal de mensen die hier wat langer verblijven die gebruik maken van de bib.
Daarnaast komen mensen al eens graag een babbeltje doen, ze zoeken een klankbord. Ik heb achtentwintig jaar in Multiversum gewerkt dus ik ken heel wat van de ‘chronische’ patiënten die hier al lang verblijven. Het grote verschil met vroeger is dat ik nu vooral kan luisteren en geen therapeut meer hoef te zijn. Ze komen hier eens een babbeltje doen, een boek ontlenen, iets drinken of eens biljarten of een spelletje spelen. Het vrijetijdscentrum is een soort ontmoetingsplaats waar ze geen therapie moeten doen en even kunnen bekomen.
Vanwaar de keuze voor de bibliotheek?
Ik ben gek van boeken. Zelfs als ik geen vrijwilligerswerk aan het doen ben, vind je mij al lezend, in de bibliotheek of boekenwinkels. Dat heb ik ook gemeenschappelijk met mijn vrouw: wij zijn allebei boekenzotten. Ik haal dus heel wat voldoening uit mijn werk hier. En als ik het hier niet doe, doe ik het thuis voor mijzelf. Ik ben altijd bezig met boeken lezen.
Ben je altijd een grote lezer geweest?
Ik heb altijd graag gelezen. Ik herinner me nog dat ik als vijfjarige meekeek over de schouder van mijn zus terwijl zij aan het lezen was en haar dan steeds vroeg wat er stond. En ik heb toen wat te veel gezaagd, want op een gegeven moment heeft ze gezegd dat ik haar gerust moest laten tijdens het lezen. Ik weet nog dat ik toen dacht: “Ik hoop dat ik zo rap mogelijk kan lezen!” Op mijn zes jaar ben ik beginnen lezen en ik ben niet meer gestopt.
Heb je een boekentip voor onze lezers?
Dan kies ik voor Alkibiades van Ilja Leonard Pfeijffer. Ik was sowieso al een grote fan van Pfeijffer; onder andere zijn boeken over Genua heb ik heel graag gelezen. Ik ben daar ook op verlof geweest, toen zijn we alle plekken gaan bezoeken waar hij over spreekt. Alkibiades is zowat zijn magnum opus. Het biedt een goed zicht op hoe democratie werkt en zichzelf voorbij holt. Ja, haal hem uit de kast en gewoon in beginnen. Eens je begonnen bent, gaat het je niet meer loslaten.
Daarnaast raad ik ook “Iconen” van Erik Vlaminck aan. Daarin geeft hij een kijkje in een psychiatrisch ziekenhuis in de jaren ‘70 en hoe het er toen aan toe ging. Iedereen nog samen op een grote zaal, met juist een nachtkastje en een pispot.
Bedankt voor dit interview en de boekentips, Jan!
