Vrijwilliger in de kijker: Frans van WZC Sint-Elisabeth

Present bestaat al 60 jaar voor, maar ook door vrijwilligers. Jij bent het kloppend hart van onze organisatie en steekt je handen uit de mouwen voor je voorziening. Het was voor ons dan ook vanzelfsprekend dat jullie de kern zouden vormen van deze jubileumeditie van Vitamine C.

De afgelopen weken reisden we door heel Vlaanderen om prachtige vrijwilligers te ontmoeten. We kregen een kijkje in tal van vrijwilligerswerkingen: kinderdagverblijven, ziekenhuizen, psychiatrische instellingen, woonzorgcentra en voorzieningen voor mensen met een beperking. Telkens werden we geraakt door de mooie verhalen die de vrijwilligers met ons deelden. Dus: bedankt. Bedankt voor je inzet, voor je warme aanwezigheid en voor het wezenlijke verschil dat je maakt. Bedankt dat je samen met ons bouwt aan een warme zorg. We wensen je veel leesplezier met deze interviews!

Wat maakt deze plek voor jou bijzonder?

Mijn vrouw en ik hebben allebei mogen ervaren dat mensen hier openbloeien. We zijn hier heel goed ontvangen en zagen bijna dagelijks hoe vrijwilligers het beste van zichzelf gaven in de cafetaria. Ik heb altijd al een enorme bewondering gehad voor vrijwilligers die zich inzetten voor het goed van anderen. Dat geldt ook voor het personeel.

Wat houdt je vrijwilligerswerk in?

In de tijd dat ik mijn vrouw hier verzorgde, had ik een goede band opgebouwd met het personeel. Na haar overlijden ben ik begonnen met bewoners van hun kamer te halen en naar de zaal voor de zangtherapie te brengen. Soms breng ik hen ook naar een bijeenkomst in de kapel. Ik doe ook nog andere dingen, afhankelijk van wat er nodig is op dat moment. Ik bied mensen in de cafetaria regelmatig een tas koffie aan, ik breng die dan ook omdat ik nog stabiel ben en niet knoei.

Veel van de bewoners die ik ga halen om aan evenementen deel te nemen lijden aan dementie. Dat vraagt soms veel geduld en je moet goed kunnen luisteren, maar ik krijg er veel voor terug. Het gaat er niet altijd om wat die persoon zegt, maar de lichaamstaal spreekt boekdelen. Als ik op hun kamer binnenkom, voel ik soms weerstand bij hen om mee te komen naar het evenement. Soms kan ik hen dan toch nog motiveren, als ik de mensen wat beter ken, maar iemand met dementie sturen is niet zo gemakkelijk. Soms, als ze werkelijk niet willen, moet ik ook weggaan. Ik wil niemand dwingen.

Zing je zelf ook mee tijdens de zangmomenten?

Absoluut. Ik zit tussen de mensen in de zaal. Ik draai hun pagina’s om, zodat ze de tekst mee kunnen volgen. Meestal zijn het Nederlandstalige en Franstalige meezingers die we allemaal kennen.

Wat is de meerwaarde van het vrijwilligerswerk voor jou?

Voor mij voelt het niet als een inspanning. Ik word er blij van als de mensen tevreden zijn, ik krijg er veel voor terug. Het geeft me een geluksgevoel en het is voor mij belangrijk om een doel te hebben. Ik ben nog niet zo ver om lange tijd op mijn gat te zitten, ik voel me nog goed. In de zomer ga ik ook nog heel veel fietsen, ik maak dan dagtochten tot 120 kilometer met een elektrische fiets. Ook dat doe ik heel graag. Ik ben een jaar of 15 wielertoerist geweest.

Ik mag niet klagen, ik heb een goed leven. Mijn twee dochters zeggen dat ik een echte realist ben, en dat klopt. Iedereen heeft zijn gebreken, die raak je niet kwijt. We mogen als mensen van mening verschillen, dat verrijkt ons ook. We kunnen van anderen leren, en van onze fouten ook, als we ervoor openstaan. Op die manier sta ik ook in het vrijwilligerswerk: realistisch en positief.