Hanneke is vrijwilliger op de spoeddienst van AZ Sint-Maria

Hanneke is al 27 jaar vrijwilliger bij AZ Sint-Maria in Halle. Daarnaast doet ze ook vrijwilligerswerk voor de protestants-evangelische kerk in Oostende. Een bijzonder geëngageerd persoon dus!

Hoe ben je terechtgekomen bij AZ Sint-Maria?

Een jaar voor ik begon met vrijwilligerswerk overleed mijn zus aan borstkanker. Ik begeleidde haar in haar laatste weken en we kregen toen zo’n goede begeleiding, onder andere van de thuiszorg en de huisarts, waardoor ik heb ervaren dat dat zo belangrijk is en dat er ook echt nood aan is. Een paar maanden daarna was er een oproep om met vrijwilligerswerk te starten in de kliniek in Halle, toen nog de oude kliniek. En toen ben ik daarop ingegaan voor een interview, en ben ik uiteindelijk ook begonnen als vrijwilliger. Toen deden we ook logistiek werk, dus we moesten ook leren tillen, bedden opmaken, .. In die eerste jaren was het wel vrij zwaar. Maar nu is dat heel anders, ik heb het ook wel zelf aangegeven: ik doe het meer voor de mensen.

Had je voor je vrijwilligerswerk ging doen al ervaring in de zorgsector?

Ja, ik heb mijn verpleegkundige diploma gehaald in Nederland. Maar al lang geleden hé! Ik woon nu al 43 jaar in België, en daarvoor heb ik mijn diploma gehaald. Toen zijn we gelijk getrouwd en naar België gekomen. Toen is het er niet van gekomen om terug werk te zoeken. Aan de ene kant omdat mijn man een voltijdse baan had in het onderwijs en daarnaast ook nog protestantse pastor is. Dus ik had ook een taak daarin, als een soort van pastoraal medewerker. En bovendien hadden we vier kinderen en nu ook 14 kleinkinderen. Ik heb dus eigenlijk altijd vrijwilligerswerk gedaan. Zo doen we bijvoorbeeld ook vrijwilligerswerk in onze kerk. Nu is mijn man al vier jaar op pensioen en gaan we halftijds in Oostende helpen in een kerk. Dus splitsen we onze tijd tussen Halle en Oostende.

Waaruit bestaat je takenpakket?

Ik ben nu ook zes jaar vrijwilliger op de spoeddienst. Het hoofd van de dienst, Werner, is ongeveer zeven jaar geleden gekomen. Eerst was hij diensthoofd op heelkunde en daar had hij al veel goede ervaringen met vrijwilligers en wou dat graag opnieuw doen, omdat er eigenlijk een groot gebrek is aan opvang voor de mensen die opgenomen worden. Die worden vaak ’s ochtends vroeg of zelfs ’s nachts al opgenomen. En dan liggen ze er soms in de namiddag nog. Dus eigenlijk is dat onze taak: de mensen in de low-care en de mid-care opvangen.

We doen een babbeltje met de mensen, vragen hoe het gaat en vangen ook vaak de familie op. Dat is wel een groot verschil met de andere diensten: mensen begrijpen bijvoorbeeld vaak niet wat de kleurcode betekent en vinden vaak dat het lang duurt, dus dan leggen wij dat uit. Ook de verbondenheid met het personeel van de spoed is wel wat groter als op een gewone afdeling. Je hebt echt het gevoel dat je erbij hoort. In het begin was het wat zoeken: hier krijg je bijvoorbeeld geen briefing, op andere afdelingen wel. Je moet dus wel wat initiatief nemen en vragen naar de status van de patiënten. Soms vragen de dokters ook wel om langs te gaan bij bepaalde patiënten of bijv. met een mobiele patiënt naar een specialist gaan. Op de high-care kom ik eigenlijk niet. Soms wel bij de familie als het echt ernstig is en als het mij gevraagd wordt. Je komt hier soms wel erg moeilijke verhalen tegen. Maar de mensen zijn erg blij om een luisterend oor te hebben.

Wij doen eigenlijk ook veel ziekenbezoek bij leden van onze kerk, dat zijn vaak oudere mensen. In de coronatijd hebben we heel wat gedaan: boodschappen brengen naar mensen die aan huis gekluisterd zijn. Werk genoeg dus! Maar ik vind vrijwilliger zijn wel heel tof.

Wat was je mooiste presentmoment?

Er was eens een jongetje dat gevallen was en hij zat met zijn moeder in de wachtkamer. Het wachten duurde zo lang, dus had ik tegen zijn moeder gezegd dat ze even naar de cafetaria moest gaan om iets te drinken te kopen en dan zou ik bij haar zoon blijven. Dus ik heb daar een hele tijd zitten babbelen met dat jongetje. Enkele maanden later zei een van de verpleegsters van de dienst dat er nog naar me gevraagd was. Het jongetje bleek vaak te vallen en was opnieuw opgenomen geweest, en toen hij binnenkwam vroeg hij blijkbaar: “En waar is die vriendelijke madam nu?” En dat vond ik eigenlijk écht een leuk moment.

Heb je nog een boodschap die je wil delen met onze lezers?

Het is zeker de moeite waard om op de spoeddienst vrijwilligerswerk te doen! En durf de moed te hebben om je vrijwilligersverantwoordelijke of je diensthoofd aan te spreken als je ergens mee zit.