Katleen werd vrijwilliger na haar burn-out
Vrijwilliger in de kijkerKatleen Wouters woont in Mechelen, is getrouwd en mama van drie kinderen. Wat ooit begon als een droom om in een ziekenhuis te werken, werd pas veel later werkelijkheid in een onverwachte vorm: als vrijwilliger op de revalidatieafdeling van AZ Sint-Maarten.
Katleen groeide op in een gezin waar haar vader een eigen verzekeringskantoor runde. Hij hoopte dat een van zijn kinderen de zaak zou overnemen. “Toen ik achttien was en niet goed wist wat ik wilde doen, ben ik verzekeringen gaan studeren want dat was de enige optie volgens mijn ouders.”
Jaren later, na vijf verschillende jobs, voelde ze steeds meer weerstand. “Ik werkte al vijftien jaar tegen mijn zin. Mijn collega’s waren fijn, maar de inhoud van het werk lag me totaal niet.” De emotionele belasting werd zwaar. “Als ik ’s avonds op het perron stond om naar huis te gaan, moest ik vaak mijn tranen bedwingen.”
In 2018 volgde de diagnose: burn-out. “Eigenlijk waren er in 2017 al signalen. Ik was toen gestart met loopbaancoaching, in de hoop het te voorkomen. Op een dag kwam ik wenend thuis. Mijn man zei toen: ‘Nu gaan we naar de dokter.’”
Nieuwe richting, nieuw begin
De burn-out werd een keerpunt. Tijdens de loopbaancoaching ontdekte Katleen wat ze wél graag deed: met mensen werken, iets kunnen betekenen voor iemand anders. Ze besloot opnieuw te gaan studeren en koos voor orthopedagogie. “Ik zat tussen de 18- tot 22-jarigen en was soms ouder dan de docent. Maar ik ben heel fier dat ik het heb gedaan én dat ik geslaagd ben met grote onderscheiding.”
Haar plan om als orthopedagoge aan de slag te gaan, werd echter onverwacht doorkruist. “Ik werd heel ziek. Er werd een hersentumor ontdekt en ik moest verschillende operaties ondergaan door complicaties.”
Katleen revalideerde in AZ Sint-Maarten. Uiteindelijk werd vastgesteld dat ze volledig arbeidsongeschikt is. “Daar ben ik lang heel boos om geweest. Ik dacht: wat moet ik nu doen?” Tot iemand haar voorstelde om vrijwilliger te worden.
“Ik herken mezelf in de patiënten”
Haar eerste vrijwilligerswerk op de psychogeriatrie bleek geen goede match. “Ik zocht meer diepgang in het contact, maar patiënten wisselden daar snel. Gelukkig nam vrijwilligersverantwoordelijke Lieselot de tijd om verder te zoeken, en nu ben ik actief op de revalidatieafdeling. Dat ligt me veel beter.”
Daar bezoekt Katleen patiënten en luistert naar hun verhaal. “Ik vraag nooit waarom ze daar liggen, maar vaak vertellen ze het spontaan. Mensen hebben nood aan een gesprek.” Ze herkent zich vaak in hun traject. “Na mijn operatie was mijn rechterzijde verlamd, en ik kon niet praten. Sommige patiënten hier maken hetzelfde mee. Ik herken de stadia, zowel uit ervaring als uit mijn opleiding.”
Ze combineert haar verleden met haar opleiding op een bijzondere manier. “Ik heb mijn orthopedagogiecursussen nog. Soms zoek ik iets op, zoals: ‘Hoe ga je om met afasie?’ Zo gebruik ik mijn studies alsnog.”
Ondanks alles, toch dankbaar
“Tijdens mijn burn-out zat mijn hoofd vol gedachten, maar voelde ik me leeg. Mijn gezin heeft me zo goed gesteund. Mijn zoon schreef toen ik in het ziekenhuis lag motiverende boodschappen in mijn studie-agenda. Hij was toen pas zestien. Dat vergeet ik nooit.”
De burn-out ziet ze vandaag in een ander licht. “Het was zwaar en negatief, maar het heeft me sterker gemaakt. Ik had dat instorten nodig om mezelf opnieuw op te bouwen. Zonder die burn-out had ik nooit opnieuw gestudeerd. Ik zeg niet dat ik blij ben dat het gebeurde, maar ik ben dankbaar voor wat eruit is voortgekomen.”
