Het Vlinderhuis van AZ Delta
Vrijwilliger in de kijkerWie Het Vlinderhuis in AZ Delta (Roeselare) binnenwandelt, zou helemaal vergeten dat hij in een ziekenhuis was. Kindertekeningen, knuffels en speelgoed liggen verspreid over de ruimte: een echte warme plek op kindermaat. Ik sprak met de vrijwilligers en vrijwilligersverantwoordelijke van het Vlinderhuis en leerde bij over hun mooie werking.
Dag iedereen, bedankt dat ik op bezoek mocht komen in Het Vlinderhuis! Wat doen jullie juist?
Anne: In het Vlinderhuis vangen we kinderen en jongeren op die in hun omgeving te maken krijgen met iemand die een ernstige aandoening heeft. Denk bijvoorbeeld aan een ouder die kanker heeft of een familielid dat plots overlijdt.
Magda: Kinderen en jongeren worden aangemeld via Ilse, onze vrijwilligersverantwoordelijke, die psychologe is in het ziekenhuis.
Veerle: En dan krijgen de kinderen hier begeleiding. Soms is dat van korte duur en komen ze slechts enkele keren, maar soms komen kinderen ook lang in begeleiding.
Ilse: Soms komen ze ook na een hele periode weer terug. We sturen altijd een kaartje op als een kind of jongere een tijdje niet meer geweest is. Daarin vragen we hoe het gaat en of we hen nog kunnen ondersteunen met iets.
En hoe pakken jullie die begeleiding aan?
Ilse: We bieden zowel individuele begeleiding als groepssessies aan. De individuele begeleiding is bij mij, de groepssessies worden begeleid door de vrijwilligers.
Magda: Tijdens zo’n sessie werken we altijd rond een bepaald thema en doen we een activiteit.
Anne: Vaak zijn de activiteiten een combinatie van iets creatief en iets inhoudelijk. Ieder heeft hier zo een beetje z’n ding: Magda werkt vaak rond de natuur en doet graag yoga, ik volg vaak de seizoenen, Françoise bakt al eens graag met de kinderen.
Veerle: Tijdens die activiteiten beginnen kinderen vaak te vertellen, al is dat natuurlijk niet verplicht.
Magda: Vooral als we naar buiten trekken, naar het speelpleintje, vertellen ze veel. Ik denk omdat je dan naast elkaar loopt? Dat is toch iets makkelijker hé.
Griet: Ja, maar alles op hun eigen tempo. Ik denk dat het ook veel doet dat ze hier lotgenoten leren kennen en ze zich zo minder alleen voelen.
Ilse: Kinderen verwerken zo’n zware gebeurtenissen al spelend, daarom dat hier ook heel wat speelgoed ligt. We merken dat ze bijvoorbeeld vaak situaties gaan naspelen met onze Playmobil. Die gebruiken we ook vaak om hen voor te bereiden op dingen of situaties uit te leggen. Dan weten ze toch al een beetje wat ze kunnen verwachten als ze bijvoorbeeld iemand gaan bezoeken op intensieve zorgen.
Françoise: We hebben ook een hele uitgebreide boekenkast, waar we boekjes voor alle leeftijden rond allerlei thema’s hebben. Volgens mij hebben we intussen voor iedere aandoening wel een boekje. En ieder kindje krijgt hier een prachtige knuffel, gemaakt door Marina!
Marina: Dat klopt. Ik maak intussen knuffels voor nog veel meer afdelingen in het ziekenhuis, maar de grootste bewaar ik voor hier. Ze krijgen van ons ook een herinneringendoos, waarin ze foto’s of spulletjes kunnen bewaren van de persoon die ze missen.
Françoise: Zeg, weet je nog toen dat kindje een gouden armband mee had van haar mama voor in haar herinneringendoos? Dat was grappig. Soms wordt hier dus zeker ook gelachen.
Wauw, dit is voor hen dus echt een plek om hun gevoelens kwijt te kunnen.
Magda: Ja, soms betekent dat wel dat de emoties hoog oplopen. Maar daarom zijn we altijd met twee begeleiders: zo kan iemand altijd even apart gaan zitten met een kind. Dan kunnen ze bijvoorbeeld even bijkomen in onze knuffelhoek.
Ilse: Ja, dit is echt hun veilige coconnetje. Vandaar ook de naam: dit is een plek om even tot rust te komen, te pauzeren, zodat ze daarna opnieuw veerkrachtig hun vleugels kunnen uitslaan.
Jullie komen hier vast wel veel heftige situaties tegen, zijn er soms verhalen die jullie bijblijven?
Anne: Ja, absoluut. Zeker wanneer kinderen geconfronteerd worden met heel plots verlies of gecompliceerde situaties, is dat niet makkelijk.
Marina: Soms zijn kinderen hier ook lang in begeleiding en leer je ze goed kennen. Dan blijf je je toch afvragen hoe het nu met hen gaat.
Is dat zwaar om te dragen?
Françoise: Het blijft allemaal wel hangen, inderdaad. Maar we hebben een keer per maand teamvergadering, daar overlopen we alles en kunnen we ons verhaal kwijt. We worden goed opgevolgd door Ilse.
Veerle: We komen allemaal ook maar een keer per maand, dus je hebt altijd tijd om het te laten zakken. Maar het hoort er wel bij.
Ilse: We letten daar ook wel op bij de aanwerving. We laten mensen niet zomaar starten, dit is een soort vrijwilligerswerk dat veel vraagt en soms hebben kandidaten daar een fout beeld van. Daarom starten we altijd met een soort stage, zodat ze tijd hebben om te ervaren hoe we werken. We geven ook veel tips over hoe je kan reageren op verschillende situaties.
Magda: Het vraagt veel, maar het levert ook veel op. Het is fijn dat we de kinderen en jongeren hier zo’n veilig nest kunnen bieden.
Dat kan ik alleen maar beamen! Bedankt beste vrijwilligers, voor wat jullie allemaal doen voor het Vlinderhuis!
