Mariette droomde van een musicalbezoek
DromenvangersMariette zit aan het raam en neemt de bedeltjes van haar ketting tussen haar vingers. Ze laat ze zien: de maskers van de muzen van komedie en drama. “Gekocht in Venetie” vertelt ze. Jarenlang stond ze zelf in de schijnwerpers, zowel op de planken als voor de camera. En nu woont ze in WZC Huizeken van Nazareth in hartje Antwerpen. Portret van een actrice wiens droom dankzij Dromenvangers vervuld werd.
Een prachtig leven heeft ze gehad, vindt ze zelf. Vol mooie ervaringen, met veel avontuur, maar nu is dat voorbij. Maar nog eens naar het theater, of een komisch toneelstuk, zoals vroeger, dat zou ze graag nog wel eens meemaken. En dus geeft ze dit door als droom tijdens een verzamelronde voor het Presentproject Dromenvangers.
Of ze een speciale outfit had aangetrokken voor haar droomvervulling? Nee, dat doet men tegenwoordig niet meer als ze naar het theater gaan, zegt Mariette. “Vroeger ging dat niet. We zaten eens in het theater van Shakespeare, in Statford-upon-Avon, en toen zat daar een jonge kerel, jeans aan, trui aan. Dat was een schok, zo ga je toch niet in het theater zitten! En vooral hier. Maar de tijden veranderen he.”
Ze kijkt monter rond de kamer terwijl ze terug gaat in de tijd en haar levensloop uitlegt. Als vijftienjarige was het de bedoeling dat ze het ingangsexamen af zou leggen om lerares te worden. Maar een terloopse opmerking van haar turnlerares deed Mariette de oren spitsen. “Ze vroeg “Wie zou het zien zitten om mee te spelen in het Jeugdtheater?” Nou dat wilde ik wel.” Zodoende ging ze postuleren en kwam ze in dienst bij de Stad Antwerpen. Zo ging ze aan de slag bij het Jeugdtheater onder leiding van Corry Lievens die in de jaren veertig en vijftig pionier was op het gebied van jeugdtheater. Het was een intense opleiding, met lessen dictie, literatuur, beweging, zang en dans. “Mensen denken altijd dat het glans en glorie is, zo een beetje op het podium staan. Maar het was hard werken hoor!” zegt ze met een knipoog.
“Ik durfde altijd alles” zegt Mariette. Ze konden haar in allerlei kostuums hijsen, vragen om dansen te doen, voor volle zalen te spelen, of hoog boven het podium in een constructie gegespt te wachten tot het haar beurt was om als maan boven de scene te zweven. Toen ze zwanger werd speelde ze nog met een buikje een van de gemene stiefzussen van Assepoester. “Dat vond ik het leukst” vertelt ze “de tijd in het theater.” Het was ook daar dat ze haar man Bob van der Veken ontmoette. Tijdens een productie rond de Sinterklaastijd, waarbij ze allebei een stuk speelgoed speelden, sloeg de vlam in de pan.
Ze waren een tijd verloofd, zoals dat ging in de magere na-oorlogse jaren. En na de komst van de kinderen was haar plek bij het Jeugdtheater vergeven. Mariette ging evenzeer door met haar carriere als actrice, nu ook voor de camera om ook in televisieproducties te spelen.
Maar haar eerste liefde was toch het theater. Ze blikt vol vuur terug op de stukken die ze ging bekijken. In de jaren na de oorlog was het geen uitzondering dat ze naar het buitenland trok om theaterstukken te gaan bekijken. Van Rusland tot Engeland, en van Italie tot Duitsland, “als het goed gespeeld is, is alles mooi”. Het Bolshoi, the Shakespeare Globe, het theaterfestival in Antwerpen, ze vond het prachtig.
Haar kinderen en kleinkinderen zijn spreekwoordelijke appels die niet ver van de boom vielen. Zowel haar dochter als kleindochter dansten bij Herman Teirlinck en traden op in de opera. Haar kleinzoon werkt bij de radio. Met hen kan ze dus goed praten over een leven in de spotlight, en dat vindt ze reuze fijn.
Toch was het wel een tijd geleden dat ze nog eens naar het theater ging, en dat kriebelde. Dus publiceerde vrijwilligersverantwoordelijke Greetje de droom op het platform van Dromenvangers en hing een ingevulde droomwolk met de wens op in het onthaal. Toen studente Yassmina met haar opleiding een rondleiding kreeg door het WZC zag ze de droomwolk van Mariette hangen. Ze stuurde direct een aanmelding: “Dit lijkt me super tof om te doen!”.
Op een zonnige zondag in september werden de twee naar het Pop-Up theater van Studio 100 in Puurs gebracht. Dankzij een een gift van Studio 100 en een bijdrage uit het Droomfonds van Present konden ze naar de voorstelling van spektakelmusical 14-18. Mariette vond het heel schoon en plezant. Bovendien voelde ze zich er direct weer thuis, want ze weet wat het is om op het podium te staan en kent te manier van werken van musicals ook. "Ik herkende ook een paar acteurs van vroeger, zoals Peter Van De Velde, daar heb ik nog mee op de televisie gewerkt in Wittekerke.” Ze lacht haar klaterende lach. “Ik dacht, als dat hier straks gedaan is ga ik achter de scene om hallo te zeggen.”
