Droomvrijwilliger in de kijker: Anouck
DromenvangersAnouck wist al vroeg dat ze “iets met mensen” wilde doen. In het vijfde middelbaar nam ze deel aan een cursus van Bloemenstad. Zij organiseren kampen voor jongeren met een beperking. Wat begon als een manier om haar eigen onzekerheid bij deze doelgroep weg te nemen, groeide uit tot vrijwilligerswerk en een passie voor zorg en nabijheid.
Ze studeerde vervolgens orthopedagogie en werkte in uiteenlopende sectoren van de sociale zorg. Vandaag is ze justitie-assistent, waar ze mensen begeleidt die na een gevangenisstraf onder elektronisch toezicht verder leven. Naast haar job was ze op zoek naar flexibel vrijwilligerswerk, dat ze uiteindelijk vond bij Dromenvangers.
Hoe ben je bij Dromenvangers terechtgekomen?
“Ik was eigenlijk op zoek naar losse vrijwilligersopdrachten en dacht daarbij te helpen in het Fakkeltheater in Antwerpen. Toen ik dat opzocht, kwam ik op de website van Present terecht en daar zag ik de droom van Eliane verschijnen die graag nog eens naar het Fakkeltheater wou gaan. Ik las haar verhaal en dacht: ‘ik ga toch vaak alleen naar theater, ik kan net zo goed iemand meenemen en een fijne avond bezorgen.’
Daarna zag ik ook de dromen van Alfred en Elsa die droomden van een museumbezoek. Ook dingen die ik zelf graag doe! Dus heb ik contact opgenomen met de vrijwilligersverantwoordelijken van Huizeken Van Nazareth en ben ik langsgegaan om kennis te maken, want ik vond het wel belangrijk om de bewoners eerst eens te ontmoeten.”
Wat motiveerde je om je hiervoor in te zetten?
“Ik had wat tijd, en het leek mij leuk om iets te doen dat dicht bij mijn eigen interesses lag en ook niet te ver van waar ik woon. Het voelt helemaal niet als vrijwilligerswerk. Het zijn gewoon activiteiten die ik zelf ook fijn vind, maar dan met extra leuk gezelschap. Dat is het fijne aan het Dromenvangersproject, je kan echt iets kiezen dat je ligt.”
Wat geeft jou voldoening als droomvrijwilliger?
“Voor mij zijn het kleine dingen, iets alledaags doen. Maar voor de bewoners betekent het enorm veel. Dat zie je op zo’n dag heel duidelijk. Bij Alfred bijvoorbeeld had ik weinig verwachtingen omdat er gezegd was dat hij een stiller persoon was, maar als je dan ziet hoeveel plezier en herinneringen zo’n uitstap oproept… Hij bloeide helemaal open en dat is gewoon prachtig. Als ze mij dan uitvoerig bedanken of ik hoor dat ze nog zo hebben nagenoten... Dan doet dat me wel iets!”
Met Alfred naar het Red Starline museum
Ik kreeg op voorhand de boodschap dat Alfred graag op zichzelf is en misschien wat stiller kon zijn. Niets bleek minder waar! De verhalen van de reizigers, de oude video's, de foto's van het Antwerpen van toen, ... Alfred had veel te vertellen over zijn eigen jeugd in Antwerpen. Na het museum gingen we nog wat souvenirshoppen en een koffietje drinken. Het werden zelfs twee koffies omdat het zo gezellig was… Het was een zeer geslaagde dag. Sindsdien zijn Alfred en ik nog eens een namiddag gaan wandelen en binnenkort staat het Rubenshuis op het programma.
Met Elsa naar het Plantijn en Moretusmuseum
Elsa houdt van boeken en is een enthousiaste dame die veel kon vertellen over haar leven en haar interesses. De verwondering stond in het museum op haar gezicht geschreven. De kers op de taart was het toonmoment waar een medewerker aan de slag ging met een oude drukpers. Er werd een gedicht op papier gedrukt en Elsa kreeg het mee als aandenken. Hier was ze enorm dankbaar voor. Nadien zijn we samen nog gaan lunchen in de cafetaria van het rusthuis om onze gezellige voormiddag af te sluiten.
Met Eliane naar het Fakkeltheater
Eliane stond te popelen om nog eens een humoristisch toneelstuk bij te wonen. We gingen samen naar het Fakkeltheater. Het was een moeilijkere start, want Eliane was vergeten dat we samen op trot gingen. Maar eenmaal in het theater was ze dolenthousiast. We hebben samen gelachen en Eliane kon meezingen met enkele nummers in het toneelstuk. Nog een Duveltje drinken en ze ging blij naar huis want haar motto is niet voor niets ‘A Duvel a day, keeps the doctor away’.
