Luc droomde ervan om frietjes te gaan eten
DromenvangersOp een grijze februaridag draait Willem de parking bij Ons Tehuis Brabant op. Samen met zijn vrouw Anita komt hij bewoner Luc ophalen om frietjes te gaan eten. Luc ging met zijn ouders geregeld naar de frituur, maar sinds die zijn overleden ging die uitstap voor hem wat verloren. Met Willem kan hij vandaag de dag die familietraditie toch nog een beetje voortzetten. Als Luc hem ziet aankomen is hij in de wolken en vertelt Willem opgewekt over zijn dag. Met z'n allen stappen ze in de auto en vertrekken richting frietkot.
Onderweg zit Luc al te glunderen en wijst af en toe naar buiten. “Dat is de bus van mijn broer!” roept hij blij als ze een wit bestelbusje passeren waar de naam van zijn broer op staat, die aannemer is in het dorp. Willem en Anita babbelen ondertussen met Luc over vanalles en nog wat.
Hij vond de oproep om de droom van Luc te vervullen op een lokale Facebookgroep en meldde zich prompt aan. Omdat zijn vrouw ook een beperking heeft (ze is blind) weet hij goed om te gaan met mensen met een beperking zegt hij zelf. Normaal gesproken doet hij dit uitstapje als zijn vrouw naar een activiteit is vertrokken, dan zet hij haar af en rijdt in een moeite door naar OTB. Maar vandaag zijn ze samen gekomen.
Eenmaal aangekomen bij het frietkot kiezen ze een fijn plekje uit naast een radiator zodat ze lekker warm zitten. De toog staat vol gekleurde potjes saus en alle snacks die je je maar kunt wensen. Voor Luc bestelt Willem frieten met vol-au-vent en een blikje cola. Zelf neemt hij meestal een klein frietje met een sateetje. Hij is een ware kenner geworden van de lokale frietkoten, met elk hun eigen openingsuren, portiegroottes, en mogelijkheden tot zitten.
“Vorige keer hadden we hier een grote friet besteld, maar toen was het zoveel dat Luc achteraf buikpijn had. Dus nu gaan we voor een kleinere portie” zegt hij met een knipoog. Ze zitten gezellig te kletsen terwijl het ondertussen steeds drukker wordt in de frituur. Als je Luc vraagt of hij er zin in heeft lacht hij breed en zegt volmondig ja.
Het zijn nog altijd serieuze porties die ze hier uitdelen en het bakje friet van Luc is overvol. Willem lepelt met vakkundige hand de vol-au-vent over de enorme portie. Zelf eet hij niet zo graag frietjes. “Maar ik doe het voor de blijdschap die het Luc brengt” vertelt hij achteraf aan de telefoon. Luc straalt inderdaad en heeft een enorme glimlach op zijn gezicht nu de frieten voor hem staan. Hij eet ze op het gemak op en het gesprek valt verder stil terwijl iedereen, niet enkel Luc, stilletjes geniet van de vette hap.
Terwijl we over de parking terug naar de wagen kuieren haakt Anita haar arm in die van Luc. Als oude vrienden klimmen ze terug de wagen in en beginnen aan de terugrit. Bij terugkomst is duidelijk dat Luc enorm genoten heeft. Hij wandelt met een tevreden glimlach terug naar zijn leefgroep. Willem weet dat hij achterom moet rijden, langs het raam van Luc, waar die nog zal staan wachten om hen uit te zwaaien. En hoewel Dromenvangers enkel vroeg om eenmalig een frietje te gaan prikken, komt Willem nu elke maand langs. Dat noemen we nog eens een droomvrijwilliger.
