Vrijwilligersverantwoordelijke van het jaar Ronny Soontjens

Op een druilerige herfstdag wandel ik binnen in Zigzag, het ontmoetingshuis voor personen uit de geestelijke gezondheidszorg en hun naasten in Sint-Niklaas. Er hangt een warme en joviale sfeer, het is er gezellig druk: de toneelgroep gaat net repeteren, het praatcafé is geopend. Vrijwilligersverantwoordelijke Ronny en zijn collega’s werden door hun vrijwilligers massaal genomineerd voor onze verkiezing van vrijwilligersverantwoordelijke van het jaar. Door de mooie verhalen van vrijwilligers Martine en Lutje kozen we ervoor om deze bijzondere vrijwilligerswerking uit te roepen tot winnaar.

Wat maakt de vrijwilligerswerking van Zigzag zo bijzonder?

Ronny: Zigzag is een ontmoetingshuis waar we verschillende activiteiten organiseren voor personen uit de geestelijke gezondheidszorg en hun naasten. We organiseren vrijetijds- en vormingsactiviteiten zoals een alcoholvrij praatcafé, een bingo, toneelgroep, ... De mensen komen hier om deel te nemen aan activiteiten, voor een babbel met de aanwezigen, maar evenzeer om hier rustig te zitten en hun krant te lezen. Eigenlijk zijn we een beetje als een gewoon café. Het bijzondere is dat hier bij alle taken vrijwilligers worden ingeschakeld en dat iedere bezoeker die hier komt, ook een taak mag opnemen als ze dat willen. Daardoor is er ook geen hiërarchie tussen de vrijwilligers of tussen de vrijwilligers en de medewerkers, we doen het hier samen.

Martine: Ik ben hier nu zes jaar vrijwilliger en ik heb nog geen moment spijt gehad. Ik ben graag in de weer en kom graag onder de mensen, dus ik ben heel blij dat ik hier mee het praatcafé mag openhouden.

Ronny: Ja, Martine is echt een bezige bij. Ze komt vaak met nieuwe ideeën en het is heel fijn dat onze vrijwilligers zo betrokken zijn en met zo’n leuke ideeën komen. Soms moeten we je wel wat temperen hé Martine, omdat je zo enthousiast bent. (lacht)

Lutje: Dat vind ik ook zo fijn aan Zigzag: we krijgen hier veel inspraak, de medewerkers kauwen niet alles voor. Daardoor voelt het ook echt als ons huis, een tweede thuis.

Ronny: Dat klopt, als medewerkers bieden we ondersteuning en zijn we de eindverantwoordelijke, maar Zigzag is er vooral voor en door de vrijwilligers.

Wauw, zo mooi dat jullie zo veel oog hebben voor de individuele vrijwilligers. Is dat waarom dit zo’n warme plek is?

Ronny: Ja, ik denk dat we allemaal wel veel aandacht hebben voor de vrijwilligers. We vergeten mensen ook niet: als iemand net zoals Martine een tijdje uitvalt, dan mogen ze altijd terug instappen. Dat is natuurlijk niet overal zo, maar zeker bij vrijwilligers met een psychische kwetsbaarheid zoals bij ons, is het belangrijk dat we samen nadenken over de mogelijkheden en hen niet aan hun lot overlaten.

Martine: Ik voel hier dat we niet ‘zomaar’ vrijwilligers zijn, maar dat we evenwaardig zijn aan de vaste medewerkers. Ik heb echt de dagen afgeteld tot ik terug kon starten.

Ronny: Ik denk dat mensen daarom hier ook zo lang vrijwilliger blijven, ze voelen zich gewaardeerd en ze zijn geen nummertje. We zoeken ook steeds naar de beste taak voor de vrijwilliger, we werken op maat van hun mogelijkheden en talenten. Dat is natuurlijk ook mogelijk omdat we hier met een team van vijf de vrijwilligers opvolgen. Als je er alleen voor staat, is dat natuurlijk een ander verhaal.

Welke tip zou jij meegeven aan andere vrijwilligersverantwoordelijken Ronny?

Ronny: Ik zou zeggen: probeer er te zijn. Vaak aanwezig zijn op de werkvloer maakt je makkelijk aanspreekbaar voor de vrijwilligers. Op die manier kan je hen nog beter waarderen en ondersteunen. En probeer ervoor te zorgen dat die filosofie gedragen wordt door iedereen die in contact komt met de vrijwilligers. Op die manier sta je er niet alleen voor en kan je als team de vrijwilligers omringen.